Een week later. 7 dagen thuis. 4 dagen school. 168 uren. 10080 minuten. Seconden zal ik u besparen.

Het doet iets met je, zo 4 maanden en een half in een ander land zitten. Maakt weinig uit of het nu Denemarken of Timboektoe is. Alleen de graad van cultuurschok kan verschillen. In een 3de of 4de wereldland schrik je natuurlijk iets harder dan in het rijke Denemarken.

En toch schrik je. Van de andere cultuur, de andere mens, het andere landschap, de andere gewoontes, de andere taal, het andere voedsel, het andere geld en het andere vervoer.
Na een tijdje begin je je dan ook te realiseren hoe hard je vasthangt aan jouw taal, aan jouw mensen, aan jouw voedsel en vooral jouw gewoontes. De eerste weken in Denemarken stond er “Belg” op mijn hoofd geschreven.
Toch heb ik veel van die gewoontes zonder blikken of blozen gewoon overboord gegooid. Ik wist immers maar al te goed dat dit een eenmalige kans was. Een kans om niet met 2 handen maar met mijn hele lijf te grijpen. Ik wou absoluut niet blijven vastzitten in mijn oude patroon, in mijn slechte gewoontes of mijn doemdenkerig zijn.

En dus ging ik er voor. En ik liet alles los. En ik stond daar met mijn open armen van: “Kom, Denemarken, kom!” Het heeft wel een hoopje broodkruimels geduurd vooraleer ze toehapten maar daarna bleven ze alleen of in groepjes af- en aanvliegen. Ze nestelden zich in mijn hart en mijn hoofd. Alhoewel ze allemaal van dezelfde soort vogels waren, slaagde ik er na een tijd in om het onderscheid te maken in hun verenpracht en hun gezang. Langzaam maar zeker ontdekte ik dat er echte wedstrijdvogeltjes bij waren. Vogeltjes om in een kooitje te stoppen en mee te nemen zodat je het thuis kan bewonderen en voederen met al je gedachten.

Maar vogeltjes moeten vrij zijn. Vliegen. Zelf kiezen waar ze hun nestje willen bouwen. Dus liet ik ze achter daar in het verre Denemarken. Met spijt in het hart en tranen in de ogen. Ik zwaaide, zwaaide, zwaaide, zwaaide en beloofde plechtig om terug te komen in de zomer, volgend jaar, om er te werken, voor de rest van mijn leven, … Niet alles van dit zullen loze beloftes worden. Ik moet en zal Denemarken ook eens in de zomer zien. Wanneer de ‘koude’ Denen veranderen in een zuiders Scandinavisch volkje, wanneer de stad op haar mooist is, de natuur op haar groenst en de zee op haar verrukkelijkst.

Denemarken gaf mij de gelegenheid om veel en lang na te denken, te observeren en te reflecteren over mezelf, mijn gedrag, de reacties van anderen op mezelf en mijn keuze van vrienden. Bijna objectief als het ware want er was niemand die over mijn schouder meekeek, niemand die mijn verleden kende, niemand die mij kon vergelijken en niemand waaraan ik verantwoording moest afleggen (buiten schoolse personen, uiteraard).
Er zijn wel een hoop franken (euro’s tegenwoordig) gevallen, waaronder ook enkele briefjes. Briefjes zijn van meer waarde maar vallen altijd trager. Had ik een jaar geleden geweten wat ik nu weet, mijn leven zou er misschien anders uitgezien.

Ogen werden geopend en daarmee ook mijn hart. Veel meer met gebeurtenissen lachen in plaats van er over piekeren, lastige situaties op het werk met humor proberen aan te pakken, vrienden, familie en nieuwe vriendjes overladen met vriendschap en liefde, dankbaarheid tonen. Vroeger was ik er allesbehalve goed in.

En nu terug thuis. Terug slapen in je eigen bed. Terug in die vertrouwde wereld die tegelijkertijd ongelooflijk vreemd aanvoelt. Mensen die vanalles verwachten van je oude karakter en patroon terwijl je nieuwe gedachtegoed daar lijnrecht tegenover staat. Beginnen ergeren in mensen die zich heel de tijd aan dingen ergeren tot je er zelf van begint te lachen. Een school die alle moeite van de wereld doet om de overstap ‘stage’ naar ‘lessen volgen’ zo onaangenaam mogelijk te maken. Blij ontdekken dat je een band hebt met de klas- en jaargenootjes die ook naar het buitenland zijn gegaan. Oude klasgenoten opeens met andere ogen bekijken. Dingen alleen doen plots niet meer erg vinden, zelfs er van genieten. Voornemens maken voor je nieuwe start in België: grootse plannen en kleine dingskes. Engagement voelen kriebelen maar nog niet weten wat er mee aan te vangen. In je hoofd al terug beginnen reizen. Rest van de wereld: here I come. Rest buiten mijn comfortzone: here I come.

Ik zal dus terug mijn draai moeten vinden. Een draai die anders is dan mijn oude draai dus dat zal wennen worden en er zwaar op toezien om niet te vervallen in oude gewoontes. Maar ik geloof er in. En ik ben er helemaal klaar voor.

(Wat er verder met deze blog zal gebeuren weet ik nog niet. Ik voel de nood wel om te schrijven maar het onderwerp en mijn publiek is weg. Misschien begin ik ooit nog wel een klein dagboekje op het internet. U weet mij wel te vinden.)

Wat zal ik niet missen aan Denemarken?

-  weinig.
- de kostelijkheid van het leven (eten, uitgaan en vervoer). Studeren was dan weer wel gratis, net zoals mijn lessen Deens en ik heb geregeld gegeten op kosten van de univ.
- mijn Deense fiets. Ik krijg er al rugpijn van als ik er aan denk.
- een appartement vol zwart hondenhaar en doordrongen van de sigarettenrook. Om dit te compenseren was het wel vrij groot en mooi oud.
- bepaalde onderdelen van de Deense gastronomie, zoals daar zijn: geroosterde varkenshuid, rode biet, kilo’s drop (zelfs in warme chocomelk), warme leverpaté, gemalen en bijeen geperste vis uit blik en snaps.
- mijn lokale ‘Fakta’. Als je ietwat neurotisch bent aangelegd is dit de ideale winkel om een toeval te krijgen.
- mijn Deense kilo’s. Ik hoop toch dat ik die ga moeten missen. Zoiets meten zonder deftige weegschaal is nogal moeilijk, heb ik gemerkt.

Wat zal ik missen aan Denemarken?

- de propere straten in Kopenhagen. Onder die noemer valt ook: netjes, opgeruimd en niet verloederd.
- het overgestructureerde openbaar vervoer, zowel bussen als treinen als metro’s en zijn geweldige site om je reisroute te berekenen.
-  het esthetische. Alles past daar beter bij elkaar dan in België.
- de extreem gezellig ingerichte huizen en het Deens design.
- de speelgoedwinkels. Vrijwel onweerstaanbaar. Jammer genoeg zijn er nog geen kindjes in de familie en ik zoek er ook niet direct aan te beginnen. Toch stiekem wat speelgoed gekocht onder het mom van kadootjes voor vrienden of familie.
- de voetpaden die overal identiek zijn (tenminste, overal waar ik ben geweest). In diezelfde categorie: de fietspaden die zo breed waren als de straat.
- de stormen, de staalblauwe hemels met felle zon, de heldere zee met keienstrand en de weinige sneeuw die er gevallen is.
- de sfeer rond Kerstmis. Je moet echt al van steen zijn om niet in de kerstsfeer te komen wanneer je in Denemarken woont.
- Tivoli. Spreekt voor zich denk ik.
- de Deense jeugd die zo uit een magazine kan gewandeld zijn. Wel een beetje nadelig voor je zelfbeeld maar na een tijd ontdek je dat Blond en Blauwogig ook niet alles is.
-  ironie als humor nummer 1.
- “hygge” in al zijn vormen en de daarmee gepaarde pyromanie. Volgens mij leeft de kaarsenindustrie op de Scandinavische landen.
- bepaalde onderdelen van de Deense gastronomie: kanelsnegle (kaneelkoeken),  lagkage (laagjescake), risalamande en bepaalde visgerechten.
- mijn collega’s. Stuk voor stuk pareltjes van mensen. Vooral Katrine, Anja en Rikke waren om in te kaderen. Frederik kon er ook wel wat van.
- de kindjes. Niet allemaal schatjes en zeker niet altijd maar de meesten hebben toch mijn hart gestolen.
- mijn vrijheid en zelfstandigheid. Niet dat ik hier thuis opgesloten word, maar het voelt toch totaal anders.

Zoals de meesten onder jullie wel weten ben ik zaterdagavond op de luchthaven van Zaventem geland. In het bijzijn van mijn moeder en 50 kilo bagage (oh jawel). Tijdens de vlucht heb ik naar gewoonte weer een 20-tal minuten liggen creperen van de oorpijn en vrij geboeid gelezen in “De vliegeraar” (komt binnenkort in de cinema trouwens).

Op de luchthaven aangekomen hebben we nog een Finse Erasmusstudent een lift gegeven naar Antwerpen. De arme duts moest anders helemaal alleen met de trein. Dan heb ik toch even mijn beide handjes gekust dat mijn univ een tutor voorzag om mij te komen ophalen van de luchthaven.

‘s Avonds was ik echt wel doodop alhoewel een vlucht Denemarken-België iets van niks is. De race door Kopenhagen de dag ervoor, de verstoorde nachtrust (mijn flatgenote vond het nodig om tijdens mijn laatste nacht in Denemarken uitgebreid te telefoneren om 2u ‘s nachts), het hevige inpakken en poetsen, de zware koffers versleuren en al de emotionele indrukken zullen er wel voor iets tussen zitten.

Zondag een zeer luie dag buiten opruimen, uitpakken, dingen verplaatsen, herinneringen in dozen stoppen, mailtjes sturen en Itunes proberen over te zetten van de ene pc naar de andere. ‘s Avonds een mini-verrassings-terugkom-feestje dat overigens zeer geslaagd was (met Vielen Dank aan Ellen en Jan P en iedereen die opdaagde: Inne, Liesbeth, Steven, Dieter, Jo, Jan, Jan, Jens, Dré (met zijn gitaar en een ode aan Ineke – geweldig gewoon), Sabine, Eva, Tina, Seppe, Tom en de onvermijdelijke Jules).

Hard en pijnlijk was mijn maandagmorgen die ik op de schoolbanken doorbracht. Direct beginnen met Organisatie en Management (een zéér opvoedkundig vak) en een taak of 3 in ons strot duwen. En genieten dat iedereen deed. En vooral niet zagen, dat viel mee. Oude klasgenootjes terugzien was dan weer wel aangenaam. Kadootjes uitdelen nog veel aangenamer.

Gisteren nog meer school en een 3 uur durende uitleg over een hoop taken en het eindwerk. Dat in combinatie met een overvolle aula, babbelende jaargenoten en weinig airco. Ik had de indruk dat na een tijdje kaboutertjes zichzelf waren aan het afreageren met een hamertje op de plek tussen mijn ogen. Nadien nog uitgewaaid door samen met Britt te shoppen en te wandelen. De avond afgesloten met een filmpje in het gezelschap van mijn naamgenote.

Op dit eigenste ogenblik ben ik ongeveer 3 uur thuis.

Het is momenteel nog allemaal een beetje overweldigend. Gisteren een vrij emotioneel afscheid, daarna mijn moeder in 7 haasten door Kopenhagen geloodst, vandaag enkel nog ingepakt en gepoetst en dan het vliegtuig op.

En ondertussen word je van het ene gevoel naar het andere geslingerd.

Wanneer ik wat bekomen ben, zal ik een deftigere eindpost schrijven.

Sinds ik mijn boodschappen alleen maar met mankracht kan vervoeren (al dan niet begeleid door een stalen ros), ben ik van het principe: “Men doet alleen maar boodschappen als het echt niet anders kan.”

Aangezien vandaag mijn laatste week Denemarken is ingegaan, had ik beslist om geen eten meer te kopen maar gewoon mijn 2 schabben en 1 schab ijskast leeg te eten (wat nog een moeilijke zaak gaat zijn, aangezien ik waarschijnlijk alleen vanavond thuis eet). Er was dus niet echt een hoge nood aan winkelen.

Daar besliste deze morgen mijn deodorant wel even anders over. De bus bevatte nog vloeistof, daar niet van maar hij wilde die gewoon niet afgeven. Veel lucht en geen deo. Ook mijn tandpasta vond plotseling dat het niet meer de moeite was om zich op mijn tandenborstel neer te vlijen. Te veel ongemakken op een ochtend waar je om 5u moet opstaan.

Ik besloot dan maar na het werk in mijn lokale Fakta mijn inkopen te doen. Te voet weliswaar want ik had geen zin om eerst over huis te gaan, mijn fiets te nemen om dan naar de Fakta te rijden. In mijn portefeuille rinkelde nog welgeteld 12 kroner en een klets dus ik moest ook nog eerst naar de bankcontact. In mijn Fakta willen ze mijn bankkaart nog al eens weigeren ziet u…

Zo gezegd zo gedaan. Althans zo hoopte ik toch.

Aangekomen bij de bankcontact (na een kleine wandeling van 10 minuten) wist het masjien mij te melden dat het vanalles zou doen maar geen geld zou spuwen. In 4 talen dan nog wel. Zeer jammer.
Toch maar de Fakta binnen gestapt, hopend dat de deo er ongeveer 12 kroner zou kosten (1,5 euro ongeveer). Even zoeken naar de deo (alles verandert daar om de week van plaats) en constateren dat ik met 20 kroner zelfs nog niet was toegekomen. Lap é.

Fakta uit, te voet naar huis (weer zo’n 10 minuten). Fiets uit de tuin sleuren van achter het dubbel beveiligd tuinhek dat er altijd 5 minuten over doet om open te gaan. De fiets op en mij zeer elegant (rok en veel wind) verplaatst naar Valby centrum.

Eerst een stop aan de andere bankautomaat. Ik wist dat er niet meer zo heel veel geld op mijn kaart stond (laatste kadootjes gekocht deze zaterdag) maar toch probeerde ik 500 kroner (ongeveer 70 af te halen). Masjien volledig in paniek: transactie geweigerd door de “issuer” (ik moet nog opzoeken wat dat betekent). Ik ook lichtjes in paniek maar toch nog snugger genoeg om een lager bedrag te proberen. Dat accepteerde mijn “issuer” gelukkig wel en na een tijdje kon ik verder, 300 kroner rijker (of amer, ‘t is maar hoe je ‘t bekijkt).

Weer die fiets, op weg naar mijn Kvickly. Een al iets grotere en duurdere supermarkt. Eén met een vreemd assortiment: wel kleren maar geen enkel velletje papier. Bijna aangekomen bij mijn Kvickly steek ik alvast voorbeeldig mijn linkerarm uit, kijk ik achterom en wil net afslaan wanneer ik vanuit mijn linkerooghoek opmerk dat er helemaal geen Kvickly meer is. De winkel staat er nog wel maar heel duidelijk verhuisd en gesloten. 1 grote aankondiging: volgende week opent hier een “Irma” (ook een supermarkt maar een hele dure). Daar was ik dus vet mee.

Na dit voorval begonnen zich al doemscenario’s voor mijn ogen af te spelen met als onderwerp ik die stinkend naar het werk moet of ik die bussen of treinen moet beginnen nemen om gewoon aan deo en tandpasta te geraken. Er over vond ik dat.

Nu wist ik nog vaag dat er een “Netto” in de buurt was van het station in Valby. Toen de 5 mongloïds op bezoek waren zijn we daar op zaterdagnamiddag een fles wijn gaan halen. U kunt zich een Netto niet voorstellen als u het niet gezien heeft. Even gezellig als een Aldi, wel merken verkopen maar alles wordt er in de rekken gegooid (echt letterlijk, ik heb het zelf mogen aanschouwen). Nog moeilijker om iets te vinden maar wel “zeer” goedkoop (die “” omdat dat relatief is in Denemarken). Na dus zo’n 10 minuten zoeken in een winkel die zo groot is als de halve Francken van Ranst vond ik eindelijk deo. Tandpasta was geen optie omdat ze die alleen in pakken van 2 of meer verkopen. Ik moet aan mijn gewicht denken, ziet u. Van mijn koffers, welteverstaan.

Nu, alles goed en wel, ik heb mijn deo. Ik al een beetje gelukkig. Tot ik de rijen aan de kassa zie. Rijen die naarmate ze vorderen 1 rij wordt. Tot. achteraan. in. de. winkel. Moedeloosheid besluipt mij. Gelukkig worden de mensen in Netto wat onderbetaald en krijgen ze waarschijnlijk lijfstraffen erbij wanneer het traag gaat dus de rij schuift goed op. Aan de kassa aangekomen mag ik nog voor van een vriendelijke Deense met mijn 1 artikeltje.

Weer de fiets op en naar huis.

Besluit: een uur voor een deo. Overdreven vind ik persoonlijk.

En donderdag gaan we dat nog eens proberen want ik moet nog een plantje kopen voor mijn supervisor en snoep om de kindjes hyper te maken nét voor ik vertrek. Ik kijk er zó naar uit.

Als deze 2 woorden in dezelfde zin staan, heffen ze elkaar dan op?

Deze week stond ik voor het laatst in de GFO (de namiddag dus). Mijn allerlaatste week zal ik spenderen als niet-Deens-sprekend hulpje in de klas. De pedagogen veranderen namelijk van namiddag naar voormiddag en omgekeerd. Aangezien ik mijn supervisor altijd volg als een trouwe hond, hang ik er ook aan om 4 dagen van de 5 om 6u op te staan. Die 5de dag mag ik om 5u opstaan.
Mensen die mij een beetje kennen, weten dat begrippen “ochtendmens” en “vrolijk en gezwind uit bed” bij mij passen als een tang op een koe.
Dat gaat nog zeer aangenaam worden voor die kinderen…

Deze week hebben de kinderen en andere volwassenen er dan nog uitgeperst wat er uit te persen viel. Gelukkig dat ik een agenda-verlsaving heb, anders zou ik echt volledig de mist ingegaan zijn deze week:

- Maandag: stage 10u-16u30, spelletjes van 14u tot 15u, waslijst documenten afdrukken voor de portfolio en om aan Rikke te geven, ‘s avonds laatste hand leggen aan de voorbereiding voor de eindevaluatie, normaal om 12u bezoek team C maar niet doorgegaan. Normaal gezien vraagjes stellen aan Suzanne maar misverstand. Voorstel afscheidsfeestje opgehangen in de keuken van de stageplaats.

- Dinsdag: 9u Eindevaluatie met Henriette en Rikke. Stage 10u-15u30. Verjaardag Katrine vieren. Verschillende workshops. ‘s Avonds dagboek spelletjes aanvullen en uitzoeken hoe ik op de stageplaats van Ann geraak. Afscheidsfeestje wordt vastgelegd op vrijdag. Hoop mailtjes versturen die al lang verstuurd moesten zijn.

- Woensdag: 11u30-17u stage. Mega-chaotische dag aangezien het ‘s avonds theatervoorstelling van de kinderen was. Hyperkinderen. Nervositeit, lawaaierigheid en ruzies alom. Veel puzzelen met beschikbare mensen. Thuis tegen 19u30. De keuken gepoetst en geschrobd tot ze blonk, van de badkamer de vloer gepoetst. Met behulp van de Ipod en alleen thuizigheid. 1u later lag er alweer hondenhaar op de witte tegels van de badkamervloer. Wat doet een mens met zijn hond in de badkamer?

- Donderdag: stage van 9u tot 17u. 1u vergadering met alle teams samen, 1u vergadering met enkel ons team. Normaal gezien observeren in de klas tijdens vergadering maar specifieke les verzet. Normaal gezien vraagjes stellen aan Suzanne maar moest meteen naar huis. Normaal gezien op bezoek in team C maar niet genoeg pedagogen aanwezig voor specifieke activiteit. Heel lastige kinderen door vermoeidheid. Iedereen moet op volle toeren draaien door 2 zieken en 1 op cursus en 1 in vergadering voor 2u. Normaal gezien ‘s avonds avondvergadering maar verzet naar volgende week. Helft inkopen afscheidsfeestje gedaan. Nieuw foto-album bewerkt.

- Planning vrijdag: 8u ontbijt in de klas. 10u vertrek naar stageplaats Ann. Stage bij Ann van 11u tot 15u30. Thuiskomst 16u30.Van 16u30 tot 19u30: naar de winkel gaan voor andere helft, stofzuigen, poetsen, alles klaarzetten, snackjes klaarmaken, douchen, gezellig maken. Na 19u30: genieten.

Zei er iemand dat er geen uitdaging zat in mijn stage? Kom hier dat ik u een pak slaag geef.

Vandaag een A behaald voor mijn stage en zoveel complimentjes gekregen dat ik er van glom. Gelukkig staat het zwart op wit, anders zou ik het zelf niet geloven.

Een dikke merci aan al die supporters langs de zijlijn!

Van uw glimwormpje.

Ik ben altijd vrij verbaal geweest. Nederlands was één van mijn lievelingsvakken op school, ik werd in het middelbaar door klasgenoten schalks ‘de woordenboek’ genoemd, ik verslond boeken in de lagere school (zeker als we op reis gingen, dan moest het aantal boeken dat ik in de auto mocht lezen gelimiteerd worden door mijn ouders. Anders had ik ze al allemaal gelezen voor we goed en wel de tent hadden opgezet.), in mijn opleiding voor leerkracht lager onderwijs was ik diegene die uitblonk in het “zonder-fouten” schrijven en de werkwoorden ‘noemen’ en ‘heten’ moeiteloos uit elkaar kon halen, ik onthield liedjesteksten zo gemakkelijk dat ik ze van voor naar achter en omgekeerd kon meezingen, mijn vreemde talen waren niet zo’n onoverkomelijke berg als voor anderen en alhoewel ik altijd een vrij verlegen aard heb gehad draaide ik mijn hand er niet voor om iemand verbaal op zijn plaats te zetten, meestal doorspekt met enige vorm van ironie of sarcasme.

Het heeft er van het begin ingezeten en ik denk wel dat ik weet van wie ik die taalknobbel heb geërfd. U mag thuis onze boeken- en stripskast eens komen bekijken. En daarna mag u eens proberen deze zin uit te spreken in het bijzijn van mijn vader: “Ik noem xxxx”. Ik wens u veel succes.

Het heeft zo zijn voordelen maar veel deed ik er niet mee. Punten scoren voor Nederlands, dat wel. En veel teksten van broer, moeder, klasgenoten, vrienden en vriendinnen nalezen, dat ook. En naar mijn voeten krijgen als ik ongevraagd verbeterde. Er zijn best wel veel mensen die dat niet appreciëren, zeker als ze aan het praten zijn. Na een tijdje begin je te denken dat je een afwijking hebt.

Ik wist dus wel dat ik er talent voor had maar gebruikte dit niet. Met uitzondering van lange teksten in mails naar vrienden of vriendinnen, nieuwjaarsbrieven, tekstjes voor bepaalde gelegenheden en artikels voor het boekje van dé chiro. En toen ontstond deze blog…

Alhoewel ik nog steeds schroom heb om zeer persoonlijke uitlatingen te posten op dit medium, merk ik dat ik ervan geniet als ik bepaalde ervaringen van mij af kan schrijven, zowel positieve als negatieve. Als een tekst vlotjes loopt, word ik daar opgetogen van en als het stroef gaat, kan ik mij daar druk in maken. Ik merk ook dat ik het schrijven ‘pur sang’ nodig heb. Het daagt mij uit. IJdel als ik ben wil ik altijd een prachtige, ontroerende, pakkende, grappige, gevatte en zeer leesbare tekst schrijven en begin dan ook soms terug opnieuw, voeg zinnen bij of laat er weg. Ik wil mijn herinneringen zo mooi mogelijk bewaren voor later en tegelijkertijd mijn lezers een aangenaam moment achter de computer laten beleven. Ik ben steeds zoekende en probeer nieuwe schrijfstijlen uit maar probeer ook mijn eigen stijl te laten doorschijnen.

En wonderlijk genoeg slaat dat aan. Ik ben er nog elke dag verbaasd over. Mensen die me melden dat ik verslavend schrijf of ze graag mijn blog lezen, ik kan het nog steeds niet vatten maar ben er ongelooflijk dankbaar voor. Het streelt mijn ego wel natuurlijk. Het streelt zelfs zo hard dat ik vind dat ik er iets meer mee moet doen. Wat dat weet ik voorlopig nog niet maar ik wil het minder voor mezelf maken en meer voor een ander (of meerdere anderen).

De contradictie kon niet groter zijn dan vanavond. Ik zit al een uur te zwoegen en zuchten op een werkverslag dat in de verste verte nog niet wil vlotten. Ik denk dat ik 20 zinnen heb geschreven op anderhalf uur. Daarom dus die “blèh”. Alsof er een duiveltje op mijn schouder staat dat gniffelend in mijn oor gilt: “Goed kunnen schrijven, dat had je gedacht!”  Mijn voetjes blijven dus nog even op de grond.

en dat loopt alles zo fijn.

Deze morgen met moeite uit mijn bed geraakt, ‘s avonds minstens een uur liggen wachten op de slaap en dan minstens nog 3 wakkere momenten gehad deze nacht. Het was dan ook pijnlijk om deze morgen uit mijn bed te rollen. Natuurlijk zag ik er ook uit om door een ringetje te halen.

Anyway, mijn eerste stagedag na 2 weken luieren kon niet beter beginnen. Maar ik liet me niet doen en trok mijn nieuwe kleren aan (word ik altijd vrolijk van) en begon aan mijn lunchpakket. Dat raakte wonderwel op tijd klaar en zelfs ontbijt en tanden poetsen kwamen nauwelijks in het gedrang.

Mijn trein arriveerde net wanneer ik mijn voet op het perron zette en de weg naar de stageplaats was gevuld met fijne muziek van mijn Ipod. De collega’s waren allemaal blij mij te zien en ik hun dus dat kwam goed uit. Na een kleine vergadering met Rikke over komende activiteiten en afspraken begonnen we aan de werkdag.

Hartelijk weerzien met Katrine en alles verliep vlotjes. Grappige kindermomenten en bijpraten viel mij ten deel. Rond 14u zou ik een workshop Belgische spelletjes geven in de kleine sporthal en alhoewel ik een beetje nerveus was, is het supergoed meegevallen. Er waren zo’n 22 kinderen en ze hebben zich rot geamuseerd. Af en toe was er wel eens een misverstand tussen Rikke en mij maar dat gaf ofwel een extra touch aan de spelletjes of was snel opgelost. Het 1ste spelletje stond ik nog aan de kant maar daarna heb ik hevig meegedaan en mij een kriek gelachen. We hebben ons voor anderhalf uur goed uitgeleefd en de kinderen en ik hebben er echt van genoten.

Nadien nog een rustige afsluiter van de dag, mijn fiets teruggevonden aan Flintholmstation zodat ik morgen terug  mij met het stalen ros kan verplaatsen en op naar huis. Direct geprofiteerd van de energie die ik had om te wassen en te stofzuigen (anders stel ik dat toch maar uit). Daar bovenop nog enkele leuke mails gekregen. (en een minder leuke: één van de Litouwse meisjes, Sandra, heeft een gezwel in haar keel dat operatief moet verwijderd worden, maar ze laat de moed niet echt zakken)

En nu ga ik nog een verslagje proberen te typen. We zullen wel zien hoe ver we geraken.

Héhé, soms kan het leven verrassend mooi zijn.

en geef ze een doos Belgische pralines cadeau. Ze laat u ter plekke heilig verklaren.

Ik heb nog maar weinig mensen pralines zien eten met zo veel smaak.