Vind ik leuk:

Sinds ik mijn boodschappen alleen maar met mankracht kan vervoeren (al dan niet begeleid door een stalen ros), ben ik van het principe: “Men doet alleen maar boodschappen als het echt niet anders kan.”

Aangezien vandaag mijn laatste week Denemarken is ingegaan, had ik beslist om geen eten meer te kopen maar gewoon mijn 2 schabben en 1 schab ijskast leeg te eten (wat nog een moeilijke zaak gaat zijn, aangezien ik waarschijnlijk alleen vanavond thuis eet). Er was dus niet echt een hoge nood aan winkelen.

Daar besliste deze morgen mijn deodorant wel even anders over. De bus bevatte nog vloeistof, daar niet van maar hij wilde die gewoon niet afgeven. Veel lucht en geen deo. Ook mijn tandpasta vond plotseling dat het niet meer de moeite was om zich op mijn tandenborstel neer te vlijen. Te veel ongemakken op een ochtend waar je om 5u moet opstaan.

Ik besloot dan maar na het werk in mijn lokale Fakta mijn inkopen te doen. Te voet weliswaar want ik had geen zin om eerst over huis te gaan, mijn fiets te nemen om dan naar de Fakta te rijden. In mijn portefeuille rinkelde nog welgeteld 12 kroner en een klets dus ik moest ook nog eerst naar de bankcontact. In mijn Fakta willen ze mijn bankkaart nog al eens weigeren ziet u…

Zo gezegd zo gedaan. Althans zo hoopte ik toch.

Aangekomen bij de bankcontact (na een kleine wandeling van 10 minuten) wist het masjien mij te melden dat het vanalles zou doen maar geen geld zou spuwen. In 4 talen dan nog wel. Zeer jammer.
Toch maar de Fakta binnen gestapt, hopend dat de deo er ongeveer 12 kroner zou kosten (1,5 euro ongeveer). Even zoeken naar de deo (alles verandert daar om de week van plaats) en constateren dat ik met 20 kroner zelfs nog niet was toegekomen. Lap é.

Fakta uit, te voet naar huis (weer zo’n 10 minuten). Fiets uit de tuin sleuren van achter het dubbel beveiligd tuinhek dat er altijd 5 minuten over doet om open te gaan. De fiets op en mij zeer elegant (rok en veel wind) verplaatst naar Valby centrum.

Eerst een stop aan de andere bankautomaat. Ik wist dat er niet meer zo heel veel geld op mijn kaart stond (laatste kadootjes gekocht deze zaterdag) maar toch probeerde ik 500 kroner (ongeveer 70 af te halen). Masjien volledig in paniek: transactie geweigerd door de “issuer” (ik moet nog opzoeken wat dat betekent). Ik ook lichtjes in paniek maar toch nog snugger genoeg om een lager bedrag te proberen. Dat accepteerde mijn “issuer” gelukkig wel en na een tijdje kon ik verder, 300 kroner rijker (of amer, ‘t is maar hoe je ‘t bekijkt).

Weer die fiets, op weg naar mijn Kvickly. Een al iets grotere en duurdere supermarkt. Eén met een vreemd assortiment: wel kleren maar geen enkel velletje papier. Bijna aangekomen bij mijn Kvickly steek ik alvast voorbeeldig mijn linkerarm uit, kijk ik achterom en wil net afslaan wanneer ik vanuit mijn linkerooghoek opmerk dat er helemaal geen Kvickly meer is. De winkel staat er nog wel maar heel duidelijk verhuisd en gesloten. 1 grote aankondiging: volgende week opent hier een “Irma” (ook een supermarkt maar een hele dure). Daar was ik dus vet mee.

Na dit voorval begonnen zich al doemscenario’s voor mijn ogen af te spelen met als onderwerp ik die stinkend naar het werk moet of ik die bussen of treinen moet beginnen nemen om gewoon aan deo en tandpasta te geraken. Er over vond ik dat.

Nu wist ik nog vaag dat er een “Netto” in de buurt was van het station in Valby. Toen de 5 mongloïds op bezoek waren zijn we daar op zaterdagnamiddag een fles wijn gaan halen. U kunt zich een Netto niet voorstellen als u het niet gezien heeft. Even gezellig als een Aldi, wel merken verkopen maar alles wordt er in de rekken gegooid (echt letterlijk, ik heb het zelf mogen aanschouwen). Nog moeilijker om iets te vinden maar wel “zeer” goedkoop (die “” omdat dat relatief is in Denemarken). Na dus zo’n 10 minuten zoeken in een winkel die zo groot is als de halve Francken van Ranst vond ik eindelijk deo. Tandpasta was geen optie omdat ze die alleen in pakken van 2 of meer verkopen. Ik moet aan mijn gewicht denken, ziet u. Van mijn koffers, welteverstaan.

Nu, alles goed en wel, ik heb mijn deo. Ik al een beetje gelukkig. Tot ik de rijen aan de kassa zie. Rijen die naarmate ze vorderen 1 rij wordt. Tot. achteraan. in. de. winkel. Moedeloosheid besluipt mij. Gelukkig worden de mensen in Netto wat onderbetaald en krijgen ze waarschijnlijk lijfstraffen erbij wanneer het traag gaat dus de rij schuift goed op. Aan de kassa aangekomen mag ik nog voor van een vriendelijke Deense met mijn 1 artikeltje.

Weer de fiets op en naar huis.

Besluit: een uur voor een deo. Overdreven vind ik persoonlijk.

En donderdag gaan we dat nog eens proberen want ik moet nog een plantje kopen voor mijn supervisor en snoep om de kindjes hyper te maken nét voor ik vertrek. Ik kijk er zó naar uit.