Wat zal ik niet missen aan Denemarken?
- weinig.
- de kostelijkheid van het leven (eten, uitgaan en vervoer). Studeren was dan weer wel gratis, net zoals mijn lessen Deens en ik heb geregeld gegeten op kosten van de univ.
- mijn Deense fiets. Ik krijg er al rugpijn van als ik er aan denk.
- een appartement vol zwart hondenhaar en doordrongen van de sigarettenrook. Om dit te compenseren was het wel vrij groot en mooi oud.
- bepaalde onderdelen van de Deense gastronomie, zoals daar zijn: geroosterde varkenshuid, rode biet, kilo’s drop (zelfs in warme chocomelk), warme leverpaté, gemalen en bijeen geperste vis uit blik en snaps.
- mijn lokale ‘Fakta’. Als je ietwat neurotisch bent aangelegd is dit de ideale winkel om een toeval te krijgen.
- mijn Deense kilo’s. Ik hoop toch dat ik die ga moeten missen. Zoiets meten zonder deftige weegschaal is nogal moeilijk, heb ik gemerkt.
Wat zal ik missen aan Denemarken?
- de propere straten in Kopenhagen. Onder die noemer valt ook: netjes, opgeruimd en niet verloederd.
- het overgestructureerde openbaar vervoer, zowel bussen als treinen als metro’s en zijn geweldige site om je reisroute te berekenen.
- het esthetische. Alles past daar beter bij elkaar dan in België.
- de extreem gezellig ingerichte huizen en het Deens design.
- de speelgoedwinkels. Vrijwel onweerstaanbaar. Jammer genoeg zijn er nog geen kindjes in de familie en ik zoek er ook niet direct aan te beginnen. Toch stiekem wat speelgoed gekocht onder het mom van kadootjes voor vrienden of familie.
- de voetpaden die overal identiek zijn (tenminste, overal waar ik ben geweest). In diezelfde categorie: de fietspaden die zo breed waren als de straat.
- de stormen, de staalblauwe hemels met felle zon, de heldere zee met keienstrand en de weinige sneeuw die er gevallen is.
- de sfeer rond Kerstmis. Je moet echt al van steen zijn om niet in de kerstsfeer te komen wanneer je in Denemarken woont.
- Tivoli. Spreekt voor zich denk ik.
- de Deense jeugd die zo uit een magazine kan gewandeld zijn. Wel een beetje nadelig voor je zelfbeeld maar na een tijd ontdek je dat Blond en Blauwogig ook niet alles is.
- ironie als humor nummer 1.
- “hygge” in al zijn vormen en de daarmee gepaarde pyromanie. Volgens mij leeft de kaarsenindustrie op de Scandinavische landen.
- bepaalde onderdelen van de Deense gastronomie: kanelsnegle (kaneelkoeken), lagkage (laagjescake), risalamande en bepaalde visgerechten.
- mijn collega’s. Stuk voor stuk pareltjes van mensen. Vooral Katrine, Anja en Rikke waren om in te kaderen. Frederik kon er ook wel wat van.
- de kindjes. Niet allemaal schatjes en zeker niet altijd maar de meesten hebben toch mijn hart gestolen.
- mijn vrijheid en zelfstandigheid. Niet dat ik hier thuis opgesloten word, maar het voelt toch totaal anders.
